Ne güzel değil mi pazar sabahları? Yada ne güzeldi! Tüm aile bir arada olur, babanın kalkması beklenirdi, anne ise işlerine baba kalkmadan koyulmuştu. Hele ki mevsimlerden eğer bir kış ise, bu sefer annenin işi iki kat daha artıyordu. Bir yandan sobayı yakma telaşı diğer yandan sofranın hazırlanması öte yandan üstünü açan çocukları varsa, üşümesin diye üzerini kapama telaşı...
Belki de , babanın tek tatil günü idi pazar günü. Eşi ve çocukları ile geçirebileceği tek zaman dilimiydi. Diğer zaman dilimlerinde sistem çarkının içine oturmuş ve bir parçası olmuş birey, eve geldiği zaman o anki yorgunluk ile gözü hiçbir şeyi belkide görmüyordu/göremiyordu/görmek istemiyordu. Bu son söylenileni babaların çoğu hiç düşünmemişti belkide/yada düşünecek zaman ve vakit kalmamıştı...
Anne ise; hayat arkadaşı ve çocuklarını aynı sofrada görmenin tarifi imkansız mutluluğu içinde ki o sabah kahvaltıları için tüm hünerlerini göstermesine gerek yoktu! Çünkü anneydi ve anne olması yeterliydi...
Pazar Kahvaltılarınız ve pazarlarınızın ilk başlangıcı ailenizden uzaksanız eğer, bir alo diyin ve yürekleri serinlesin/ısınsın ve kahvaltılarından bir tat alsın efendim...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder